Fununcan 2016

by Fununcan

/
  •  

1.
2.
3.
03:05
4.
5.
6.
7.
8.
9.
10.

about

Gravado na lareira de Chamuín entre finais de 2016 e comezos de 2017.

credits

released March 31, 2017

FUNUNCAN somos Pi e Xan.

Todas as cancións son de FUNUNCAN agás ‘Veñan señores e escoiten’, unha adaptación dun cantar de cego.

Colaboracións: Silvis Perennis (trompeta en ‘Quen, onde, de quen?’), Iván Guanchankein (guitarra en ‘Veñan señores e escoiten’) e o Coro de Paxaros Chamuinitas (voces en ‘Sombra de abeneiro’).

Agradecementos: José Iglesias Fernández, por achegarnos á cega de Aciveiro; Jaime Álvarez Zapata, polas súas ideas en ‘O mellor que vin’.

Este disco non sería posible sen o mecenado material e intelectual de Álex da Carreira.

tags

license

about

Fununcan A Coruña, Spain

Repinaldos sonoros desde Chamuín

contact / help

Contact Fununcan

Streaming and
Download help

Shipping and returns

Track Name: O mellor que vin
Creo que podo ser eu
Se non son quen de recoñecer
Un corpo pintado de cor
Nin o baile que lle envolve os pés

Creo que podo ser eu
Mentres non chego a comprender
Nada do que están a cantar
Estranas caras cubertas de lá

Mais dubido que poida ser eu
Cando vexo bágoas que eu non chorei

Sei que non podo ser eu
Porque a beleza ao me recoñecer
Comeza a tremer

E agora ao despertar
Unha idea comeza a medrar
Creo que puiden ser eu
Quen fixo a beleza desaparecer

Médrame o deserto na man
Cando non son quen de soñar

Un río de dor, eu son un río de dor
Eu son bágoas e suor

O mellor que vin foi o que destruín
E vén todas as noites canda min
Track Name: Quen, onde, de quen?
Nacen no tempo, medran en nós
Sorte de quen é quen de velas chegar
(Ques e porqués, candos e comos)

Semellan precisas, mais todas non
Sorte de quen é quen de diferenciar

Pingas enchendo un lago interior
Sorte de quen é quen de se baleirar

Cando xa non quitan e xa non dan
Pobre de quen as deixe acomodar

Dar coa palabra, atar os silencios
Sorte de quen é quen de respostar

Ques e porques, candos e comos
Quen, onde, de quen
Cal leva o mal?
Heino saber ao chegar ao Baikal
Heino de ver no fondo do Baikal

Para chegar aló embaixo
Hai que deixalo todo atrás
Track Name: O mar en min
Un mar en min entrou
Track Name: Cadran os pasos
Toda esa xente
Que busca as palabras
Saltando na punta dos pés

Namorados que cada mañá
Cadran os pasos
Danlle as cóstas á luz e camiñan

E as que contan as historias
Dese xeito tan mainiño
Que fan medrar os corazóns de quen as escoita

Tolos que visten
Vellas paredes
Coa tenrura que alí se agochou

As que ulen o medo na man
Propia ou allea
Berran máis fondo ca el e seca

E os que escoitan o pasado
Para aprender ben o camiño
E non perder o saber no tempo dos tolos

Hei de crer en nós cando nós creamos neles
Track Name: Glaciación xa! (porque cremos en cousas raras)
E se dis que é correcto
Que todo o que vive naceu nunha poza
Daquela ese corvo que chía no medio do monte xa foi
Verme na terra, ou lobo, ou flor dunha noite
E hoxe cántalle ao neno que a cortou ao mencer

E se podes contar
A materia escura que nunca se ve
Tamén ha de haber algún fío invisible que une ás persoas
E as ata ou afoga, depende para que
Un fío infiable máis que fiable

E se teño que crer
Que todo estoupou desde o medio da nada
Tamén pode ser que un ourizo xigante creara as estrelas
A base de golpes nun ovo sen nai
Pan-ku

Por que non había de ser?
Por que non había de crer?

Non era sen tempo que o mar tirara todo canto levamos feito.

Creo no machete cósmico
Creo nas serpes de dúas cabezas
Creo nas deusas e bruxas
Nos monstros de area
E no home do saco
Creo no demo
Creo no medo
Creo nun mundo cuberto de xeo
Creo no lume todopoderoso
Creo nun cervo austral
Creo na culpa dos soños
E na pedra mazafacha
Creo no fondo do lago Baikal
Creo na danza dos mortos
Creo que veño de ser un can
Track Name: Sombra de abeneiro
Non podo devolverlle a calor ao sol
Nin guiar cara a ningures a estrela polar
Non podo pórlle luz á cara escura da lúa

Non podo encollerlle o corazón a un trebón
Nin pór no fuciño do vento un olor
Non podo ir bater na pel dunha pinga de auga

Non podo facer máis que tentar cantarlle á dor
Non podo facer máis que cantar e agardar
Que algún paxaro, por riba miña, lle poña luz

Sombra de abeneiro eu son
Track Name: Veñan señores e escoiten
Perdín a vista querida
Apagouse a miña vela
Para min sempre é de noite
Váiame a Magdalena

Perdín a vista querida
A prenda que máis valía
Non me queda que perder
Ata que perda a vida

Vou gañando o meu panciño
Facendo mofa de min
As miñas bágoas por viño
Miña dor por violín

Veñan señores e escoiten
Farei que esquezan as bágoas
Seilles os cantos mellores
E as historias máis estranas

Como sen saber que como
E ata non son reparada
Que a miña fame non cómpre
Distinguir o bo do malo

Morrerei calquera noite
Na miña noite máis clara
Quizais no cumio dun monte
Os corvos faranme a cama
Track Name: Corvos, formigas, hienas, vermes
Centos de corvos chegan voando
O que deles chegue primeiro
Gaña o dereito a marchar cun ollo teu

Todo o teu corpo untado de leite e mel
Teñen ou non teñen dereito
As formigas a paparte enteiro?

Chegan as hienas, todas elas rin
Deron cun ser ben putrefacto
Teñen dereito a darse un festín

Que gran cerebro, que gran cerebro!
Millóns de vermes poderían vivir nel
É o único xeito de sacarlle proveito
Track Name: Ti e máis eu
Viche no frío un brillo cara a onde camiñar
E atopache na noite un oco onde te soterrar
Mais non está baleiro, nada está baleiro
Outros animais fuxindo de nós xa foran primeiro

E eu busquei
Ser a auga que
Cando o río medra
Xa non volve a el

Tamén tentei
Ser a folla que
Cando o vento bate nela
Con el baila ata caer

Pero ti e máis eu
Somos a razón
O que bota o río fóra
O que parte todo en dous
Track Name: Obrigados a actuar
Vivmos
Como a leña no medio do lume
Non pedimos para vir
Nin podemos pedir para quedar
Mais podemos convidar
Aos demais a pasar
A ser charamuscas ou fume

E unha vez dentro
E obrigados a actuar
Cada quen atopa o seu xeito

E hai
Quen chega co mar metido dentro
Convencido
De que nada o vai poder queimar

E hai
Quen cre billar dentro do lume
E pensa
Que toda esa luz é cousa del

E hai quen busca
Nada máis que arder
Para parar canto antes
De darlle ao monstro de comer

Como se fora morrer antes.